Wymagania klimatyczne


Miskant olbrzymi jest jedną z nielicznych roślin o mechanizmie fotosyntezy typu C-4, które można uprawiać w warunkach klimatycznych Europy Środkowej. Ten rodzaj metabolizmu jest często spotykany u roślin pochodzących z Azji (Chiny, Japonia) oraz Ameryki Pn. Różnice w budowie anatomicznej organów asymilacyjnych roślin C-4 są wynikiem przystosowania do wydajnego wiązania CO2 w środowiskach kserofitycznych, o ograniczonej wilgotności, wysokiej temperaturze i silnym nasłonecznieniu. Chociaż miskant olbrzymi jest rośliną ciepłolubną odznacza się dużą odpornością na niskie temperatury.

Krytycznym momentem w uprawie Miskanta w warunkach polskich jest wrażliwość sadzonek na niskie temperatury po I roku uprawy, zwłaszcza w czasie mroźnych zim z małymi opadami śniegu.

Przed nadejściem zimy młode plantacje wymagają zabezpieczenia (np. ściółkowania słomą lub agrowłókniną). W następnych latach miskant olbrzymi bardzo dobrze znosi spadki temperatury poniżej -20 oC, nawet bez okrywy śnieżnej. Negatywny wpływ na rozwój roślin mogą mieć też łagodne zimy, gdy po ciepłym grudniu i styczniu rośliny rozpoczynają wegetację, która po typowej zimie powinna mieć miejsce na przełomie kwietnia i maja. Późnowiosenne przymrozki mogą spowodować zniszczenie większości przedwcześnie wytworzonych pędów. Rośliny zazwyczaj regenerują nowe pędy z części zachowanych pod ziemią i nie zniszczonych przez mróz pączków, jednak ilość źdźbeł jest niższa.

Roślina ta nie ma dużych wymagań co do jakości gleby, może być uprawiana nawet na glebach V-VI klasy. Jednak najwyższe plony osiągane są na średniozwięzłych, łatwo nagrzewających się glebach o podłożu piaszczystym, należących do III i IV klasy bonitacyjnej, o odczynie pH od 5.5 do 7.5, z poziomem wód gruntowych do 2 m. Roczna ilość opadów powinna zawierać się pomiędzy 400 a 600 mm. Dzięki mocnemu, rozległemu systemowi korzeniowemu, sięgającemu do 1,5 m w głąb ziemi, lepiej znosi okresy suszy od większości rodzimych gatunków traw. Na słabszych glebach korzystne jest zastosowanie osadów ściekowych. Zabieg ten przyczynia się do poprawienia pojemności sorpcyjnej gleby. Miskanta nie należy uprawiać na glebach zlewnych i położonych w zagłębieniach terenowych (zastoiska mrozowe), gdzie późnowiosenne przymrozki uszkadzają młode pędy, które najczęściej się regenerują, jednak powoduje to obniżenie plonu.